οι μάχες δίνονται στο δρόμο.


Αυτή η σελίδα δημιουργήθηκε από την ανάγκη να προβληθούν ακόμη περισσότερο οι αγώνες και οι δράσεις μας, ενάντια σε ότι υποβαθμίζει και καταστρέφει την ζωή μας.
Τα σχόλια είναι ελεύθερα και ο καθένας μπορεί να εκφράσει την άποψή του. Η αντιγραφή μέρους η ολοκληρης ανάρτησης είναι ελεύθερη, αρκεί να αναφέρεται η πηγή τους.

EΠIKOIΝΩΝΙΑ drasistooraiokastro@gmail.com

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Το έχετε παρατηρήσει;…

 Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

     
Η κυρία Μέρκελ που επί των ημερών της και επί των ημερών των συγκυβερνητών της, των σοσιαλδημοκρατών, για πρώτη φορά μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τα γερμανικά στρατεύματα βγήκαν εκτός των συνόρων της χώρας και συγκεκριμένα «στην αραβική χερσόνησο, στην Κεντρική Ασία, στη βορειοανατολική Αφρική και σε παρακείμενες θάλασσες» (όπως αναφέρεται επί λέξει στο επίσημο κείμενο της απόφασης της γερμανικής κυβέρνησης από το 2001), συμμετείχε χτες στη συνεδρίαση για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού...

   

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

Αποκαλυπτικά γραφήματα της Telegraph: Οι άνεργοι στην Ελλάδα δεν έχουν ελπίδα


Αποκαλυπτικά γραφήματα της Telegraph: Οι άνεργοι στην Ελλάδα δεν έχουν ελπίδα

Οι αριθμοί, ορισμένες φορές, μπορούν να είναι πιο δηλωτικοί από όσο φαίνονται. Για το πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση στην Ελλάδα, δεν χρειάζεται να μελετήσει κανείς τα μακροοικονομικά μεγέθη – φτάνει να παρατηρήσει τα ποσοστά της ανεργίας. Αυτό κάνει και η Telegraph.
Βασιζόμενο στα στοιχεία της Eurostat, το άρθρο της εφημερίδας σημειώνει πως το 73,5% των ανθρώπων που δηλώθηκαν ως άνεργοι το 2014, ήταν άνεργοι για περισσότερο από ένα χρόνο, σε σύγκριση με το 67,1% το 2013. Η Αττική είναι η περιοχή που έχει πληγεί περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη πόλη της Ευρώπης (77,3%), ενώ αποκαρδιωτικά είναι και τα ποσοστά ανεργίας στη Δυτική Ελλάδα (76,7%).



Επιζήμια ανεργία

Οι ερευνητές του London School of Economics αναφέρουν πως η μακροχρόνια ανεργία είναι επιζήμια για μια σειρά από λόγους. Τείνει να προκαλέσει αρνητικές συνέπειες στη ζωή των ατόμων που εμπλέκονται σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση. Επιπλέον, το ανθρώπινο κεφάλαιο των εργαζόμενων (πραγματικό ή αντιληπτό από τους εργοδότες) ενδέχεται να επιδεινωθεί κατά την περίοδο της ανεργίας, καθώς ο χρόνος που αφιερώνεται στην αναζήτηση εργασίας συνήθως μειώνεται. Αμφότεροι οι παράγοντες υποδηλώνουν ότι οι πιθανότητες εξόδου από την ανεργία μειώνονται, όσο περισσότερο αυτή συνεχίζεται.

…κι οι βαρκούλες αρμενίζανε!


gap3_2
 
Νίκος Μπογιόπουλος
 
 Σήμερα έχουμε… «επέτειο»! Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε πριν από πέντε χρόνια, στις 23 Απρίλη του 2010.



 
 Ήταν τότε που ο Γιώργος Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός της χώρας, από το Καστελόριζο, επιλέγοντας για φόντο τις βαρκούλες που αρμενίζανε, μας ανακοίνωσε την υπαγωγή της Ελλάδας στη δίνη των Μνημονίων.
  
  Ήταν τότε που η εγχώρια πλουτοκρατία, οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι εργολάβοι, έθεταν σε εφαρμογή το σχέδιό τους για τη μεταβίβαση των βαρών της καπιταλιστικής κρίσης – της δικής τους κρίσης – πάνω στις πλάτες του ελληνικού λαού.
    
Όπως μας είπαν τότε οι κυβερνώντες και τα φερέφωνά τους, για τα μνημονιακά μαρτύρια του ελληνικού λαού (που συνεχίζονται ακατάπαυστα και που μέσα από αυτά προωθούνται όλα τα αντιδραστικά μέτρα που είχαν προσχεδιάσει εδώ και χρόνια αλλά μέχρι τώρα δεν τολμούσαν να εφαρμόσουν), έφταιγε ότι τα «σπρεντς» είχαν φτάσει τις 600 μονάδες…
  
  Αλλά σήμερα, πέντε χρόνια μετά – και μετά από τόση «σωτηρία» – τα «σπρεντς» είναι στις… 1.335 μονάδες!
  
  Μας είχαν πει, τότε, πως η πολιτική τους στόχευε στη μείωση του χρέους, επειδή το χρέος είχε φτάσει στο 125% του ΑΕΠ.
     
Αλλά σήμερα, πέντε χρόνια μετά – και μετά από τόση «σωτηρία» – το χρέος είναι στο… 175% του ΑΕΠ!

    Τότε, όμως, το καθεστώς που γεννάει Μνημόνια, μας είπε και μια αλήθεια:«Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη πορεία, μια νέα Οδύσσεια για τον Ελληνισμό», ήταν τα λόγια του Παπανδρέου.

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

ΟΙ ΓΡΟΘΙΕΣ ΤΩΝ ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ – ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ


ΟΙ ΓΡΟΘΙΕΣ ΤΩΝ ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ – ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ 

 Γράφει η Άννεκε Ιωαννάτου

Ο σφετερισμός της επιστήμης

Γνωρίζουμε ότι το αντικείμενο των φυσικών επιστημών βρίσκεται στη φύση και όχι στην κοινωνία. Ωστόσο, η ώθηση να αναπτυχθούν προέρχεται από τις ανάγκες της κοινωνίας. Επομένως, το τι γίνεται με την επιστήμη και τα αποτελέσματά της είναι στα χέρια των κυρίαρχων της κάθε εποχής. Αυτοί αξιοποιούν προς το συμφέρον τους ό, τι εφευρίσκει και ό, τι παράγει η επιστήμη. Στο βιβλίο «Στη γροθιά του Σούπερμαν» του Αστέριου Λάμπρου («Σύγχρονη Εποχή») διαβάζουμε: «…η επιστημονική πρόοδος συνιστά έκφραση της ανεξαρτησίας της «αυθόρμητης αντίθεσης»» (σελ. 428). Και: «Στις μέρες μας κλείνουν τα τελευταία όρια αυτής της ανεξαρτησίας καθώς η επιστήμη αποσπάται από τους δημιουργούς της. Πράγματι, η πλειοψηφία των ερευνητών δε γνωρίζει σε ποιο γενικό πλαίσιο εντάσσεται η έρευνα που διεξάγει ούτε ποια θα είναι η τελική εφαρμογή ή χρήση της δουλειάς της. Ούτε μπορεί να ερευνήσει ό, τι επιθυμεί παρά μόνο ό, τι επιτρέπει η διαθέσιμη χρηματοδότηση. Μάλιστα, ενώ προηγούμενα ο σφετερισμός της επιστήμης ήταν μερικός και συνέβαινε κυρίως εκ των υστέρων, τώρα η άρχουσα τάξη σφετερίζεται την επιστήμη εν τη γενέσει της, σχεδιάζει τον τρόπο ανάπτυξής της και τις κατευθύνσεις που θα ακολουθήσει» (σελ. 428-429). Αυτά γράφτηκαν πριν από 20 χρόνια. Πόσο μάλλον ισχύουν για σήμερα με την ακόμα μεγαλύτερη συγκεντροποίηση των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Η διαχρονική άλωση της λαϊκής ψυχής…

Παγκόσμιο χρέος (μια προσέγγιση)

                      Παγκόσμιο χρέος (μια προσέγγιση) 

 Γράφει ο Cogito ergo sum απο Ατέχνως

Σύμφωνα με έκθεση του McKinsey Global Institute, κατά την περίοδο 2007-2014 το παγκόσμιο χρέος αυξήθηκε κατά 57 τρισ. δολλάρια, αγγίζοντας στις 31/12/2014 το ιλιγγιώδες ύψος των διακοσίων τρισεκατομμυρίων δολλαρίων. Κι επειδή είναι πολύ πιθανό να μη σας λένε τίποτε αυτοί οι αριθμοί, ας προσθέσω ένα στοιχείο ακόμη, το οποίο θα τους καταστήσει εξαιρετικά εύγλωττους: κατά το 2014, το παγκόσμιο ΑΕΠ δεν ξεπέρασε το ύψος των 70 τρισ. δολλαρίων.
Τα στοιχεία είναι ανατριχιαστικά: το παγκόσμιο χρέος είναι σχεδόν τριπλάσιο του παγκόσμιου ΑΕΠ! Με άλλα λόγια: για να ξοφληθεί αυτό το χρέος, πρέπει όλοι οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη να δουλεύουν τελείως νηστικοί επί τρία ολόκληρα χρόνια και όλο το προϊόν της δουλειάς τους να πηγαίνει στην αποπλήρωση του χρέους. Φαίνεται πως δεν είναι μόνο οι έλληνες που «καταναλώνουν περισσότερα από όσα παράγουν» και πως δεν έχει μόνο ο τόπος μας το χαρακτηριστικό να «τα τρώμε όλοι μαζί»…

Αφού ξεκαθαρίσουμε ότι εδώ μιλάμε για παγκόσμιο χρέος (δηλαδή, για το άθροισμα δημόσιου και ιδιωτικού χρέους), καλό είναι να έχουμε κατά νου μερικές ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες. Όπως, για παράδειγμα, ότι στις 31/12/2014 το συνολικό χρέος της Ιαπωνίας φτάνει το 517% του ΑΕΠ της και του Ηνωμένου Βασιλείου το 494%. Ή ότι η Ιρλανδία, την οποία μας δείχνουν ως παράδειγμα για το πόσο καλά μπορεί να πάει μια χώρα που τηρεί σωστά τις δεσμεύσεις και τις συμβουλές των μνημονίων της, κατά την περίοδο 2007-2014 παρουσιάζει αύξηση του χρέους της 172% ενώ η «ανυπάκουη» Ελλάδα 103%. Οι δε ΗΠΑ, με ΑΕΠ λίγο πάνω από 15,5 τρισ., έχουν συνολικό χρέος σχεδόν 45 τρισ., δηλαδή οι κάτοικοι των ΗΠΑ χρωστάνε περίπου το 25% όσων χρωστάει όλος ο πλανήτης. Ζαλάδα…

cog21b


Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Λούης Τίκας, ο Έλληνας άξιος γιος της εργατικής τάξης των ΗΠΑ

Ο Λούης Τίκας δεύτερος από δεξιά.
                                               Ο Λούης Τίκας δεύτερος από δεξιά.
101 χρόνια από τη «Σφαγή του Λάντλοου» (20 Απρίλη 1914)

Γράφει ο Οικοδόμος 

 
Όταν το 1906 ο νεαρός Ηλίας Σπαντιδάκης αποβιβαζόταν στο «Έλις Άιλαντ» της Νέας Υόρκης δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μια από τις ηρωικότερες σελίδες του αμερικανικού και παγκόσμιου εργατικού κινήματος θα γραφόταν και με το δικό του αίμα. Όπως χιλιάδες άλλοι συνομήλικοί του απ’ όλη την Ελλάδα, εγκατέλειψε το Ρέθυμνο με προορισμό την αμερικανική «γη της επαγγελίας», για να βρει την «τύχη» του στα ανθρακωρυχεία ή στις φάμπρικες. Εκεί όπου, ως Λούης Τίκας, θα γινόταν ο ήρωας της εργατικής τάξης της πολιτείας του Κολοράντο και σύμβολο των εργατικών αγώνων στις ΗΠΑ.

Ηλίας Σπαντιδάκης (Λούης Τίκας), 1886-1914
Ηλίας Σπαντιδάκης (Λούης Τίκας), 1884-1914

Το όνομα του Λούη Τίκα συνδέθηκε με τον ηρωισμό και την τραγική κατάληξη της μεγάλης απεργίας των ανθρακωρύχων στα ορυχεία της εταιρείας CFI (ιδιοκτησίας Ροκφέλερ) στο Λάντλοου του νότιου Κολοράντο, που έμεινε στην ιστορία ως η «Σφαγή του Λάντλοου». Εκεί, μέσα σε άθλιες συνθήκες που γεννούσε η απάνθρωπη καταπίεση, τον Σεπτέμβρη του 1913 ξεσηκώθηκαν δώδεκα χιλιάδες ανθρακωρύχοι (ανάμεσά τους και περίπου οχτακόσιοι Έλληνες) διεκδικώντας μια σειρά από αιτήματα όπως η καθιέρωση του οκτάωρου, αύξηση στο μεροκάματο, αναγνώριση των συνδικαλιστικών τους δικαιωμάτων και άλλων ελευθεριών που η εργοδοσία καταπατούσε κάνοντας τη ζωή των εργατών και των οικογενειών τους κανονική κόλαση.
Μερικά μόνο στοιχεία ενδεικτικά των συνθηκών που βίωναν οι εργάτες των ορυχείων του Κολοράντο και οι οικογένειές τους: Ζούσαν περιορισμένοι σε άθλιους καταυλισμούς γύρω από τα ορυχεία, που φρουρούσαν οπλισμένοι μπράβοι της εργοδοσίας, χωρίς να έχουν δικαίωμα μετακίνησης αλλού εκτός από τις στοές των ορυχείων τις ώρες δουλειάς. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες δούλευαν χαρακτηρίζονταν από την πλήρη απουσία μέτρων ασφάλειας. Ακόμα και τα εργαλεία της δουλειάς δεν τα χορηγούσε η εργοδοσία, αντίθετα οι εργάτες ήταν αναγκασμένοι να τα αγοράζουν με δικά τους έξοδα, από συγκεκριμένα μαγαζιά της περιοχής, ιδιοκτησίας ―και αυτά― της εργοδοσίας! Όσο για την υγιεινή, τα ποσοστά θνησιμότητας των εργατών στην περιοχή έφταναν μέχρι και στο διπλάσιο του μέσου όρου στις ΗΠΑ…

Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

Μισθοφόροι της ήττας τους


σκοτ

γράφει ο Χρήστος Μιάμης

Ανάπτυξη με κάθε κόστος. Εργασία με κάθε κόστος. Αρκεί να βγαίνει το μεροκάματο και να διαιωνίζεται εις το διηνεκές ο φαύλος κύκλος της εργασιακής ανασφάλειας, της οικονομικής εκμετάλλευσης, της καταρράκωσης της αξιοπρέπειας των εργαζόμενων, που ως επαίτες εκλιπαρούν ένα κομμάτι ψωμί. Ακόμη και αν αυτό είναι ποτισμένο, με τα συστατικά που συνιστούν τους όρους εξαθλίωσης του κόσμου της εργασίας ως ιστορικού υποκειμένου, με ιδιαίτερα συμφέροντα , ανάγκες και επιδιώξεις.
Πριν από λίγες ημέρες εργαζόμενοι και οπαδοί,της Eldorado Gold, διαδήλωσαν στο κέντρο της Αθήνας υπέρ του δικαιώματος της συγκεκριμένης εταιρείας να συνεχίζει απρόσκοπτα να απομυζά τους φυσικούς πόρους της περιοχής των Σκουριών , στην Χαλκιδική, ώστε να βγαίνει και ένα μεροκάματο για τους εργαζόμενους, για να είναι σε θέση να χρηματοδοτούν με μια σχετική κανονικότητα τους όρους της εξαθλίωσης τους. Στον σύγχρονο καπιταλισμό ο εργάτης όχι μόνο αποξενώνεται από το προϊόν της εργασίας του, αλλά επιπλέον μετατρέπεται σε πειθήνιο μισθοφόρο των συμφερόντων του εργοδότη του, ενώ συμφιλιώνεται με ένα καθεστώς κοινωνικής και οικονομικής ζωής, όπου η αμοιβή του, φτάνει οριακά για τα έξοδα της κηδείας του.

Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

Coca Cola vs Eldorado Gold

Οι μεν απολυμένοι σχεδόν δύο χρόνια τώρα και οι δε να ανησυχούν για τις θέσεις εργασίας τους. Οι μεν εργάζονταν σε μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις της χώρας, ενώ οι δε εργάζονται σε μια ισχυρή βιομηχανία. Ένα εργοστάσιο στη Θεσσαλονίκη κλειστό και ένα εργοτάξιο στη Χαλκιδική με τη λειτουργία του υπό αμφισβήτηση. Οι απολυμένοι της 3Ε διεξάγουν εδώ και μήνες έναν δύσκολο αγώνα κόντρα σε έναν πανίσχυρο αντίπαλο, καλώντας το καταναλωτικό κοινό να μποϊκοτάρει τα >>>
 
προϊόντα της εταιρείας
Οι εργαζόμενοι της Ελληνικός Χρυσός αποφασίζουν να στραφούν κατά της κυβέρνησης, την οποία κατηγορούν ότι θέλει να τους αφήσει χωρίς δουλειά. 

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη