Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Η "προστασία" του ΝΑΤΟ


"Το ΝΑΤΟ δεν παρέχει μόνο τον κύριο μηχανισμό για την άσκηση της επιρροής των ΗΠΑ στις ευρωπαϊκές υποθέσεις, αλλά επίσης τη βάση για την πολιτικά κρίσιμη αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη Δυτική Ευρώπη".

Η παραπάνω φράση ανήκει στον γνωστό μας προεδρικό σύμβουλο των ΗΠΑ επί θεμάτων εθνικής ασφαλείας Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι και την σημείωσα όταν διάβαζα το βιβλίο του Η μεγάλη σκακιέρα (εκδόσεις Λιβάνη, 1998). Το συμπέρασμα που βγαίνει απ' αυτήν (αλλά και από όλο το βιβλίο) είναι ότι πρωταρχικός στόχος τού ΝΑΤΟ είναι να κρατήσει τις ΗΠΑ μέσα στην Ευρώπη, να τις βοηθά να παραμένουν σε επίπεδα ισχύος ανώτερα της Γερμανίας και, παράλληλα, να εμποδίζει την οποιαδήποτε παρέμβαση της Ρωσσίας στα ευρωπαϊκά πράγματα.

Αφγανιστάν, 1980: Ο Οσάμα Μπιν-Λάντεν κάτι λέει στον Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, ο οποίος τον ακούει με προσοχή.

Συμπαράστασή στους χιλιάδες εργαζόμενους στην επιχείρηση «Μαρινόπουλος»

 

ΟμαδαΓυναικωνΩραιοκαστρου Μελος της ΟΓΕ

 

Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) εκφράζει τη συμπαράστασή της στους χιλιάδες εργαζόμενους στην επιχείρηση «Μαρινόπουλος» σε όλη τη χώρα. Καταγγέλλει το γεγονός ότι σήμερα 12.000 οικογένειες, οι οικογένειες των εργαζομένων στα καταστήματα, τις αποθήκες και τα γραφεία της εταιρείας, βρίσκονται «στον αέρα» μετά την αίτηση της εργοδοσίας για υπαγωγή στον πτωχευτικό κώδικα. 
 

Οι γυναίκες, εργαζόμενες και άνεργες, γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι σημαίνει η επίθεση που βιώσατε όλο το προηγούμενο διάστημα με μειώσεις μισθών
και περικοπή επιδομάτων, καθυστερήσεις στην καταβολή της μισθοδοσίας, κλείσιμο καταστημάτων και απολύσεις, αφού τα ίδια έχουν αντιμετωπίσει σε μια σειρά χώρους δουλειάς.

Η ΟΓΕ, με τους Συλλόγους και τις Ομάδες, της Κεντρικής Μακεδονίας,  θα δώσει αγωνιστικό «παρών» στις πρωτοβουλίες που θα πάρετε οι εργαζόμενοι στο «Μαρινόπουλο» μαζί με τα σωματεία σας. Στις εξορμήσεις για την ενημέρωση όλου του λαού για τα αποτελέσματα που φέρνουν για εμάς, τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους, οι ανταγωνισμοί των επιχειρηματικών ομίλων για το ποιος θα κυριαρχήσει στην αγορά. Έξω από τα καταστήματα και τα γραφεία της εταιρείας, στα υπουργεία και όπου αλλού οργανωθούν κινητοποιήσεις για το δικαίωμα όλων στη δουλειά.
 
«Προστασία από τους πιστωτές», «σχέδιο εξυγίανσης», «εξεύρεση βιώσιμης λύσης», αναζήτηση «επενδυτών» που θα σώσουν την επιχείρηση, όλα όσα ακούμε και διαβάζουμε, όλα όσα προβλέπουν οι νόμοι, θέτουν τα δικαιώματα και τις ανάγκες των εργαζομένων στο περιθώριο. Να φέρουμε εμείς τα δικαιώματα και τις ανάγκες μας στο επίκεντρο, κόντρα στα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και της πολιτικής που τους υπηρετεί, με τον συλλογικό αγώνα, την οργάνωση, την αλληλεγγύη και τη συμπαράσταση του λαού.
                                
    ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΑΔΕΣ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΟΓΕ
                                             ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

 

ΣΧΕΤΙΚΑ 

Κινητοποίηση το απόγευμα στη Θεσσαλονίκη - Συσκέψεις και κινητοποιήσεις και σε άλλες πόλεις

Εκβιασμοί και κοροϊδία


 
 
 
«Στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται», λέει η παροιμία κι αυτό ισχύει απόλυτα στον τρόπο με τον οποίο οι Ευρωπαίοι «εταίροι» της κυβέρνησης ασκούν πιέσεις στο λαό να αποδεχτεί αδιαμαρτύρητα τα μέτρα της δεύτερης «αξιολόγησης», «για να μην προστεθεί άλλη αβεβαιότητα στην ΕΕ μετά το Brexit», όπως λένε.

Τα δημοσιεύματα και οι παρεμβάσεις προς αυτήν την κατεύθυνση πυκνώνουν τις τελευταίες μέρες. «Οι προαπαιτούμενες δράσεις που πρέπει να γίνουν έως τον Σεπτέμβριο (...) δεν υπάρχει λόγος να μη γίνουν έως τον Ιούλιο, το αργότερο έως τις αρχές Αυγούστου», δήλωσε αξιωματούχος της ΕΕ, σύμφωνα με χτεσινές ανταποκρίσεις από τις Βρυξέλλες, όπου γινόταν η Σύνοδος Κορυφής.

Με τον ίδιο στόχο, αυτόν της επιτάχυνσης των αντιλαϊκών μέτρων, έρχεται στην Ελλάδα στα μέσα Ιούλη ο επίτροπος με αρμοδιότητα τις οικονομικές υποθέσεις, Πιέρ Μοσκοβισί, δηλώνοντας εκ των προτέρων ότι «η εφαρμογή (σ.σ. των μεταρρυθμίσεων) συνιστά κλειδί» και ότι μετά το Brexit αποκλείεται κάθε σκέψη για χαλάρωση των στόχων της δημοσιονομικής προσαρμογής.

Αλλά και στην Ελλάδα στήνεται ένα σκηνικό εκβιασμού του λαού, με δηλώσεις, όπως αυτές του πρώην υπουργού Οικονομικών Γκ. Χαρδούβελη, ότι δεν υπάρχει λόγος να καθυστερήσουν τα μέτρα της δεύτερης «αξιολόγησης» και ότι η κυβέρνηση πρέπει τώρα να νομοθετήσει, επειδή η χώρα και η ΕΕ δεν αντέχουν μια νέα, παρατεταμένη περίοδο διαπραγμάτευσης.

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Μια εύθραυστη, αποτυχημένη χώρα


Υπάρχουν ορισμένα κράτη τα οποία αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα. Για παράδειγμα, οι κυβερνήσεις κάποιων απ' αυτά είναι τόσο αδύναμες ώστε αδυνατούν να υπερασπιστούν την εδαφική τους ακεραιότητα. Κάποια δεν μπορούν να εξασφαλίσουν στοιχειώδη ασφάλεια, ευημερία και νομιμότητα στους πολίτες τους. Και κάποιων οι κυβερνήσεις αναγκάζονται να εκχωρούν κυριαρχικά δικαιώματα ώστε να μη σβήσουν από τον χάρτη. Στην διεθνή πολιτική βιβλιογραφία, αυτά τα κράτη χαρακτηρίζονται ως "εύθραυστα κράτη" (fragile states), όρος που αντικατέστησε τον παλιότερο -και πιο κακόηχο- "αποτυχημένα κράτη" (failed states).

Γιώργος Παπανδρέου, Χορστ Ράιχενμπαχ (2011). Ένας εκλεγμένος κι ένας σκιώδης πρωθυπουργός.

Το Ίδρυμα για την Ειρήνη των Ηνωμένων Εθνών δημοσιεύει κάθε χρόνο την λίστα όλων των κρατών της γης, βαθμολογώντας τα ως προς το πόσο "εύθραυστα" παρουσιάζονται σε συγκεκριμένους τομείς και με βάση συγκεκριμένα κριτήρια. Στην κορυφή τής λίστας του 2016 βρίσκονται Σομαλία, Νότιο Σουδάν, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Σουδάν, Υεμένη, Συρία κλπ ενώ την 178η και τελευταία (άρα την λιγώτερο εύθραυστη) θέση καταλαμβάνει για άλλη μια χρονιά η Φινλανδία. Η Ελλάδα συνεχίζει να αναρριχάται: εφέτος βρίσκεται στην 130η θέση, πέρυσι ήταν 134η και πρόπερσι 137η ενώ το 2010 ήταν 147η.

Κανείς, βέβαια, δεν περίμενε διαφορετική εξέλιξη για μια χώρα που επί έξι χρόνια τώρα συντηρείται με χρηματοδοτικούς ορρούς, χορηγούμενους μάλιστα με δόσεις. Και καθώς η χώρα συνεχίζει να βουλιάζει σε οικονομική και κοινωνική ανασφάλεια, η ευημερία των πολιτών της εμφανίζεται πλέον μόνο σε ιστορικές αναδρομές, η κοινωνική της πολιτική γκρεμίζεται ακόμη και κάτω από τα επίπεδα του απολύτως βασικού, η λειτουργία τής δικαιοσύνης της καθορίζεται από τις επιθυμίες των δανειστών της και των -ντόπιων και ξένων- εκπροσώπων τους ενώ το σύνταγμά της έχει καταντήσει κουρέλι, εκτιμώ πως πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι θα γίνεται όλο και πιο εύθραυστη.

Πανηγύρια στους εφοπλιστές


Διαβάζουμε στον Τύπο: «Πανηγυρικό το κλίμα στο City του Λονδίνου, στον ελληνικό εφοπλιστικό κόσμο, λόγω του Brexit από την ΕΕ που αποφάσισε ο βρετανικός λαός. Κορυφαία στελέχη του ελληνικού, αλλά και του βρετανικού ναυτιλιακού λόμπι, βλέπουν στο Brexit εξαιρετικές ευκαιρίες για αύξηση της κερδοφορίας (...) ετοιμάζονται νέες επενδύσεις πλέον στο City, αφού πολλές ναυτιλιακές που ακόμα βρίσκονται εκτός Βρετανίας θα μετακινηθούν στη χώρα (...) Την ίδια στιγμή, ο Διεθνής Οργανισμός Ναυσιπλοΐας (ΙΜΟ), που έχει την έδρα του στο Λονδίνο, σκοπεύει να αναβαθμίσει την παρουσία του εκεί μετά το Brexit. Θα επεκτείνει τις εγκαταστάσεις του και θα δημιουργηθεί ένα νέο κέντρο για την παγκόσμια ναυτιλία. Η δε διοίκηση του City θα στοχεύσει άμεσα τη ναυτιλιακή αγορά του της Λεμεσού, της Βαλέτας και του Ρότερνταμ, τώρα που μπορεί να κινηθεί εκτός της σκληρής, για τις ναυτιλιακές εταιρείες, νομοθεσίας της ΕΕ». «Παντός καιρού» το εφοπλιστικό κεφάλαιο, βλέπει το Brexit σαν ευκαιρία για περισσότερα κέρδη. Θυμίζουμε ότι και στην περίπτωση ενός ενδεχόμενου Grexit, οι εφοπλιστές είχαν εκφραστεί αντίστοιχα, ξανά βέβαια με κριτήριο την κερδοφορία τους. Που σημαίνει ότι υπάρχουν ισχυρές μερίδες του κεφαλαίου οι οποίες τοποθετούνται από τη μια και την άλλη μεριά της διαμάχης για το μέλλον της ΕΕ, ανάλογα με τα συμφέροντά τους. Την έκφραση μιας τέτοιας διαμάχης αποτέλεσε το δημοψήφισμα στη Μ. Βρετανία, αλλά και οι κόντρες με τις διάφορες εκδοχές των «ευρωσκεπτικιστών» σε όλη την ΕΕ.

Θέλετε να μιλήσουμε για τον Σοσιαλισμό;



Θέλετε να μιλήσουμε για τον Σοσιαλισμό;


Γράφει ο Νίκος Μόττας* // Στο Ατέχνως
Την τελευταία 25ετία, μετά τη νίκη των αντεπαναστατικών δυνάμεων στην ΕΣΣΔ και την ανατολική Ευρώπη, στο δημόσιο πολιτικό διάλογο κυριαρχεί ο αξιωματικός λόγος του τέλους «των ιδεολογιών και της ιστορίας». Πρόκειται για τον αξιωματικό εκείνο λόγο- τον τόσο βολικό για την κυρίαρχη αστική τάξη- που λέει σε γενικές γραμμές τα εξής: 1) ο σοσιαλισμός απέτυχε ανεπιστρεπτί, 2) ο καπιταλισμός είναι ο τελικός νικητής στη διαδοχή των κοινωνικο-οικονομικών μετασχηματισμών της Ιστορίας, 3) οποιαδήποτε κουβέντα για μια άλλη κοινωνία, με κοινωνικοποιημένα τα μέσα παραγωγής σε μια κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία, είναι «εκτός πραγματικότητας» ή αποτελεί «ουτοπική φαντασίωση».
 
Συστατικό στοιχείο του παραπάνω αξιωματικού λόγου είναι ο αντικομμουνισμός, η προσπάθεια δαιμονοποίησης και κατασυκοφάντησης της Σοβιετικής Ένωσης και γενικότερα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης που γνωρίσαμε τον 20ο αιώνα. Ένα φάντασμα πλανάται πάνω απ’ τα κεφάλια σοσιαλδημοκρατών, νεοφιλελεύθερων, ναζί και λοιπών αστικών δυνάμεων κάθε φορά που έρχονται αντιμέτωποι στο δημόσιο διάλογο με κομμουνιστές. Είναι το φάντασμα της «Σοβιετίας»– του «ανελεύθερου», «σταλινικού», «αιμοσταγούς», «καταπιεστικού», «αυταρχικού» καθεστώτος όπως αρέσκονται να αποκαλούνε την Σοβιετική Ένωση οι πραιτωριανοί και απολογητές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
 
Επειδή όμως η Ιστορία έχει καταγραφεί και δεν ξεγράφεται και, δεύτερον, το ψέμα των αστικών ιδεολογημάτων έχει κοντά ποδάρια, αξίζει να δούμε ορισμένες από τις βασικές κατακτήσεις του ανθρώπου εκεί που οικοδομήθηκε ο Σοσιαλισμός. Έτσι, για να κάνουμε μια σύγκριση με το παρόν, αλλά και να δούμε πόση πραγματικά αξία έχει η- εξ ‘αριστερών και εκ δεξιών- αντικομμουνιστική παραχάραξη της ιστορικής πραγματικότητας:

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Brexit: Ώδινεν όρος και έτεκε μυν

Προχτές, με τα "Σαββατιάτικα", κάναμε αρκετή πλάκα με το Brexit. Ομολογώ ότι η πλάκα μού βγήκε πολύ φυσιολογικά, προφανώς επειδή δεν μπορώ να δω ο,τιδήποτε σοβαρό στην όλη ιστορία έτσι όπως εξελίχθηκε και όπως συνεχίζει να εξελίσσεται. Σε τελική ανάλυση δε, φοβάμαι ότι η σαββατιάτικη πλάκα ήταν ό,τι πιο σοβαρό θα μπορούσε να ειπωθεί για το θέμα. Δυστυχώς, αυτή η αναμπουμπούλα που επικρατεί και η οποία, βεβαίως, διογκώνεται και τροφοδοτείται δεόντως από τα μέσα ενημέρωσης, σχεδόν με αναγκάζει να επανέλθω, αφήνοντας την πλάκα κατά μέρος.

Κατ' αρχήν, ας δούμε αν υπάρχουν λόγοι για τους οποίους το συμφέρον τής Μεγάλης Βρεττανίας θα ήταν να παραμείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η βασίλισσα Ελισσάβετ ζήτησε να της πουν τρεις λόγους αλλά, προσωπικά, δεν βρίσκω ούτε έναν. Κι αυτό επειδή έχω κατά νου αυτό που ξεχνούν όλοι οι βαθυστόχαστοι υπερασπιστές τού Bremain: την πάλαι ποτέ Βρεττανική Κοινοπολιτεία ή, απλώς, Κοινοπολιτεία, όπως λέγεται σήμερα.


Συνέλευση των μελών της Κοινοπολιτείας (2009). Στο μέσον (καθήμενη) η βασίλισσα Ελισσάβετ Β',
άκρη αριστερά στην πρώτη σειρά ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας.

Τι είναι αυτή η Κοινοπολιτεία; Είναι μια ελεύθερη ένωση κρατών, τα οποία στην συντριπτική τους πλειοψηφία υπήρξαν κάποτε αποικίες της βρεττανικής αυτοκρατορίας και σήμερα αναγνωρίζουν ως κοινή γλώσσα εργασίας τα αγγλικά. Μιλάμε για 53 κράτη σήμερα, με συνολικό πληθυσμό 2 δισ. (το 30% του πλανήτη). Ανάμεσά τους είναι ο Καναδάς, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, η Ινδία, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές, η Νιγηρία, η Μαλαισία, το Καμερούν κλπ κλπ. Η συνολική έκταση των κρατών-μελών τής Κοινοπολιτείας ξεπερνάει το 20% της γης και το συνολικό ΑΕΠ τους φτάνει επίσης το 20% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Αντίστοιχα, οι 28 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (με το Ηνωμένο Βασίλειο μέσα), έχουν πληθυσμό 500 εκατ. (το 7,5% του πλανήτη) και συνολικό ΑΕΠ περίπου όσο και η Κοινοπολιτεία.

Κάποιος, να τον μαζέψει…!


Χαμηλής νοημοσύνης οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι φτωχοί....

Journalist and TV presenter Stavros Theodorakis presented the new party, called the River,  at a press conference in Athens on March 4, 2014 / Ðáñïõóßáóç ôïõ êüììáôïò ôïõ Óôáýñïõ ÈåïäùñÜêç, Ôï ÐïôÜìé

Κάποιος, να τον μαζέψει…!

ΔΑΝΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΔΑΝΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ • 27 Ιουνιου 2016

Η απόφαση για την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση (κοινώς Brexit), είναι, κατά την άποψη του Σταύρου Θεοδωράκη, ένα βαρύτατο σφάλμα του βρετανικού λαού. Αποδίδοντας τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, ο πρόεδρος του «Ποταμιού» (σε ανάρτηση του στο Facebook) κατονομάζει τους ενόχους του ανοσιουργήματος: «(Είναι) Κυρίως οι συνταξιούχοι, οι λιγότερο μορφωμένοι και οι άνεργοι των αποβιομηχανοποιημένων περιοχών…»!

Και για να μην μένει καμιά σκιά στην επιστημονική ανάλυση του Σ.Θ., συνεχίζει: «(Αυτοί είναι) Οι πιο ευάλωτοι στο λαϊκισμό πολιτικών, μέσων κοινωνικής δικτύωσης και παραδοσιακών ΜΜΕ».

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Ν. 330/1976: Ο πρώτος αντιαπεργιακός νόμος της μεταπολίτευσης

 
 
Η νέα επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα είναι ακριβώς αυτό: νέα. Δεν είναι ούτε πρωτόγνωρη ούτε απρόσμενη. Μοιάζει σάμπως όλες οι κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως αποχρώσεως, να θεωρούν πως τα δικαιώματα των εργαζομένων αποτελούν κίνδυνο ή τροχοπέδη για την οικονομία και νομίζουν πως κάθε προσπάθεια για βελτίωση της εθνικής οικονομίας πρέπει να ξεκινάει με το ξήλωμά τους. Κι αν μέχρι το 1974 δεν χρειάζονταν πολλά προσχήματα για κάτι τέτοιο, η μεταπολιτευτική περίοδος είναι γεμάτη μικρά και μεγάλα νομοθετήματα που, παρά τον "δημοκρατικό" σοβά τους, έχουν στόχο τους εργαζόμενους.

Ας γυρίσουμε στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Με ακμαίο το ηθικό λόγω της πτώσης της χούντας, η εργατική τάξη εκφράζει με ιδιαίτερη αποφασιστικότητα την απόφασή της να διεκδικήσει όλα όσα της στερούσαν τόσα χρόνια. Παρά τα βλακώδη παραμύθια για το "πόσο καλά περνάγαμε επί δικτατορίας", το διαθέσιμο εισόδημα των εργαζομένων έχει συμπιεστεί από τον καλπάζοντα μετά το 1970 πληθωρισμό: το 2,5% του 1968 έφτασε το 6,6% το 1972 και άγγιξε το 40% το 1973, ποσοστό που ξεπεράστηκε μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 1974.

Παναγής Παπαληγούρας, Κωνσταντίνος Καραμανλής, Κωνσταντίνος Λάσκαρης

Έτσι, οι εργαζόμενοι ξεσηκώθηκαν. Μέσα στο 1975 καταγράφονται 2.381 διάφορες κινητοποιήσεις (απεργίες, στάσεις εργασίας, συλλαλητήρια, πορείες κλπ) ενώ άλλες 358 καταγράφονται μέσα στο πρώτο δίμηνο του 1976. Το κεφάλαιο ανησυχεί σοβαρά. Στις 5 Μαρτίου 1976, ο ΣΕΒ οργανώνει συνέντευξη τύπου, στην οποία παρουσιάζει το πρόβλημα μιας οικονομίας που πλήττεται από τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων. Κατά τους βιομήχανους, υπάρχει κίνδυνος να σταματήσουν οι επενδύσεις διότι οι συνεχείς απεργίες πλήττουν την κερδοφορία τους. Γι' αυτό, ο ΣΕΒ καλεί ανοιχτά την κυβέρνηση να τοποθετηθεί ευθέως "για τις απεργίες που εκδηλώνονται και για τις μισθολογικές απαιτήσεις που διατυπώνονται".

«Τίποτα δεν πάει χαμένο»


guardian-skitso-ksepoulima

 

Δεν θα ξεπουλήσετε και την ζωή μας


ΗΛΙΑΣ ΣΚΥΛΛΑΚΟΣ ΗΛΙΑΣ ΣΚΥΛΛΑΚΟΣ • 22 Ιουνιου 2016, 

Ξεπουλιούνται τα πάντα. Το νερό, η γη, η θάλασσα, η ζωή μας. Ακριβώς εδώ, στη χώρα μας, αντικρίζουμε τα πάντα γύρω μας βουβοί, ενώ μονάχα «τελειώσαμε» ακούς να ψιθυρίζουν γύρω σου.

Σε αυτές τις θάλασσες, σε αυτά τα μέρη, σαν θα έμπαινε το καλοκαίρι θα έπρεπε να νιώθεις ευτυχία και περηφάνια για αυτά τα χώματα.

Στις αμμουδιές θα έπρεπε να χαιρόσουν που το πόδι σου θα πατούσε.

Όμως, νιώθεις σαν να διασχίζεις ξένη ιδιοκτησία.

Στη δημοσιότητα βγήκε ο κατάλογος που διαβάζεις τι βγαίνει στο σφυρί και διαπιστώνεις πως όλος ο βιος του λαού μας τελείωσε. Διαβάστε εδώ: «Η λίστα της ντροπής»!

3.175 ακίνητα του Δημοσίου προς πώληση. Από την Πάργα ως το Διδυμότειχο κι απ’ τις Πρέσπες ως την νότια Κρήτη και την Θεσσαλία, τα πάντα πουλιούνται μπιρ παρά.

Το πραγματικό διακύβευμα για τον βρετανικό και άλλους λαούς



Το δημοψήφισμα που πραγματοποιείται σήμερα στη Βρετανία, για την παραμονή της ή όχι στην ΕΕ, είναι ένα θέμα που μονοπωλεί την επικαιρότητα τουλάχιστον το τελευταίο πεντάμηνο, από τότε δηλαδή που εξαγγέλθηκε από τον πρωθυπουργό της χώρας, Ντέιβιντ Κάμερον, το Φλεβάρη του 2016. Η σχετική συζήτηση βεβαίως είχε ξεκινήσει τουλάχιστον 3 χρόνια νωρίτερα και αφορά στη σχέση της αστικής τάξης της χώρας με την ΕΕ, μια σχέση που πάντοτε εξάλλου ήταν ιδιαίτερη. Στη σημερινή φάση της συγχρονισμένης καπιταλιστικής κρίσης εκφράζει την προσπάθεια επαναδιαπραγμάτευσης της θέσης της μέσα στη λυκοσυμμαχία του κεφαλαίου. Είναι στοιχείο του διαρκούς παζαριού.

Πριν πάμε στο διακύβευμα του δημοψηφίσματος για την παραμονή ή όχι της Βρετανίας στην ΕΕ, που αποτελεί πεδίο σφοδρής ενδοαστικής διαπάλης, αξίζει να θυμηθούμε την ιστορία της Βρετανίας σε αυτήν την ένωση του κεφαλαίου.

 Η αστική τάξη της Βρετανίας ζήτησε την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ, που ιδρύθηκε το 1957, το 1961 και το 1967, αίτηση που απορρίφθηκε κυρίως λόγω Γαλλίας και Ντε Γκολ, που θεωρούσε τη Βρετανία «δούρειο ίππο των ΗΠΑ στην Ευρώπη». 

Τελικά, η ένταξη γίνεται το 1973. Από τότε ξεκινά η «ειδική σχέση», που περιλαμβάνει αρκετές εξαιρέσεις, ειδικότερα τη διατήρηση του ελέγχου του τραπεζικού συστήματος, του γνωστού Σίτι του Λονδίνου, τη μη συμμετοχή στη ζώνη του ευρώ, τη μη υπογραφή της Συνθήκης Σένγκεν, παρά την επικύρωση της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Επιπλέον, η ειδική συμφωνία που υπογράφτηκε φέτος το Φλεβάρη δεν αφορά μόνο τον περιορισμό των επιδομάτων προς τους μετανάστες και τα παιδιά τους από άλλες χώρες - μέλη της Ενωσης, αλλά δίνει τη δυνατότητα στη Βρετανία να εποπτεύει τους δικούς της χρηματοπιστωτικούς θεσμούς, να θέτει εμπόδια στη διαδικασία της ενοποίησης.

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Κακοστημένο θέατρο ο «κοινωνικός διάλογος» - Αγωνιστικές πρωτοβουλίες απέναντι στο νέο αντεργατικό κύμα μέτρων


 
 
 
ΠΑΜΕ

Κακοστημένο θέατρο ο «κοινωνικός διάλογος» - Αγωνιστικές πρωτοβουλίες απέναντι στο νέο αντεργατικό κύμα μέτρων

 
 
Το νέο κακοστημένο θέατρο με τον τίτλο «κοινωνικός διάλογος» που επιχειρήθηκε να στηθεί για μια ακόμα φορά μπροστά στις νέες ανατροπές στους μισθούς και στις εργασιακές σχέσεις, που δρομολογούνται να έρθουν το επόμενο χρονικό διάστημα, καταγγέλλει το ΠΑΜΕ.

Καλεί τις συνδικαλιστικές οργανώσεις να συζητήσουν άμεσα στα Διοικητικά Συμβούλια, σε Γενικές Συνελεύσεις, να πάρουν θέση και αγωνιστικές πρωτοβουλίες απέναντι στο νέο αντεργατικό κύμα μέτρων που προετοιμάζονται.

Ολόκληρη η ανακοίνωση του ΠΑΜΕ έχει ως εξής:

«Το ΠΑΜΕ καταγγέλλει στην εργατική τάξη της χώρας το νέο κακοστημένο θέατρο με τον τίτλο “κοινωνικός διάλογος” που επιχειρήθηκε να στηθεί για μια ακόμα φορά μπροστά στις νέες ανατροπές στους μισθούς και στις εργασιακές σχέσεις, που δρομολογούνται να έρθουν το επόμενο χρονικό διάστημα.
Από τους “κοινωνικούς διαλόγους” οι εργαζόμενοι έχουν μεγάλη και πικρή εμπειρία, έχουν χορτάσει με τα αποτελέσματά τους. Αποτελούν το βασικό όχημα του εταιρισμού, της ταξικής συνεργασίας, της συνυπευθυνότητας για την παραπέρα συρρίκνωση δικαιωμάτων, στους μισθούς, στις εργασιακές σχέσεις, στο Ασφαλιστικό.

«Ο πολιτικός αγώνας των συντεχνιών...»

 
Αντιδραστική αρθρογραφία... 
 
«Ο πολιτικός αγώνας των συντεχνιών...» τιτλοφορείται το άρθρο του Δ. Χρήστου στην «Αυγή» και δικαιώνει απόλυτα την προσπάθεια της εφημερίδας να αποτελέσει την προμετωπίδα της κυβέρνησης στη συκοφάντηση και το χτύπημα του δικαιώματος στην απεργία, αξιοποιώντας γι' αυτό το σκοπό την άθλια κατάσταση που έχουν διαμορφώσει στο κίνημα παλιός και νέος εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός. Ετσι, λοιπόν, μαθαίνουμε από την «Αυγή» ότι οι απεργίες που προβάλλουν αιτήματα «αδύνατον να ικανοποιηθούν» δεν πρέπει να γίνονται. Τέτοιες είναι, για παράδειγμα, οι απεργίες που εξήγγειλε (και ανέστειλε την ίδια ώρα...) η συνδικαλιστική πλειοψηφία της ΟΣΥΠΑ ενάντια στην παραχώρηση των περιφερειακών αεροδρομίων και την αναδιοργάνωση της ΥΠΑ. Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, «αν θεωρητικά νικήσουν, η χρεοκοπημένη μας χώρα χάνει τη συμφωνία αναχρηματοδότησης και καταρρέει ανοίγοντας για τα καλά θέμα Grexit, αφού η συμφωνία έχει υπογραφεί και είναι προαπαιτούμενο, από την προηγούμενη κυβέρνηση μάλιστα». Αντίστοιχα, «αδικαιολόγητες» είναι και οι απεργίες των λιμενεργατών, επειδή η σύμβαση με την «Cosco» «είναι αυτονόητο πως δεν μπορεί να ακυρωθεί χωρίς ανυπολόγιστο οικονομικό και πολιτικό κόστος, και μάλιστα για μια χώρα που έχει ανάγκη τις ξένες επενδύσεις και τα αντισταθμιστικά οφέλη».

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

«Κοινωνικό διάλογο» για τη σφαγή των εργασιακών δικαιωμάτων ζήτησε ο Αλέξης Τσίπρας

ΕΤΗΣΙΑ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΕΒ

«Κοινωνικό διάλογο» για τη σφαγή των εργασιακών δικαιωμάτων ζήτησε ο Αλέξης Τσίπρας

 
 
Το χορό των επικείμενων αλλαγών στα Εργασιακά άνοιξε ο Αλέξης Τσίπρας από την ετήσια συνέλευση του ΣΕΒ, καλώντας τους «κοινωνικούς φορείς» σε «ένα γόνιμο και δημιουργικό διάλογο» ενόψει της δεύτερης αξιολόγησης του 3ου μνημονίου όπου κυριαρχούν η διευκόλυνση των ομαδικών απολύσεων εργαζομένων και ο συνδικαλιστικός νόμος με στόχο τον περιορισμό του δικαιώματος στην απεργία και συνεπώς θα είναι η ατζέντα του «κοινωνικού διαλόγου».

Διαβεβαίωσε τα μέλη του ΣΕΒ ότι στόχος της κυβέρνησης είναι να κλείσει χωρίς καθυστερήσεις η δεύτερη αξιολόγηση καθώς θεωρεί ότι για την προσέλκυση επενδύσεων μια από τις βασικές προϋποθέσεις είναι «η έγκαιρη πρόοδος του προγράμματος» και απέδωσε την καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης στις διαφορετικές εκτιμήσεις ΕΕ και ΔΝΤ.

Ο πρωθυπουργός επιβεβαίωσε ότι ήδη έχει δεσμευθεί έναντι των δανειστών να προχωρήσει σε αλλαγές, ισχυριζόμενος ότι «χρειαζόμαστε μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας που θα σέβονται τις κοινωνικές, ψυχολογικές και δημιουργικές πλευρές της εργασίας και δεν θα υποβιβάζουν τον εργαζόμενο σ' ένα αναλώσιμο συντελεστή της παραγωγικής διαδικασίας», αποφεύγοντας να δεσμευθεί για το παραμικρό.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ - Συγκέντρωση της ΟΓΕ στις 22 Ιούνη



Συγκέντρωση την Τετάρτη 22 Ιούνη στις 7 μ.μ. στο Άγαλμα Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη διοργανώνουν οι Σύλλογοι Γυναικών Κεντρικής Μακεδονίας - μέλη της ΟΓΕ για να τιμήσουν τα 40 χρόνια ζωής και δράσης της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας.
 

Στη συγκέντρωση θα μιλήσει η Μαιρίνη Στεφανίδη, πρόεδρος της ΟΓΕ.


 

Έκθεση φωτογραφίας για την επέτειο της συμπλήρωσης των 40 χρόνων δράσης


 
ΟΜΑΔΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΩΡΑΙΟΚΑΣΤΡΟΥ
Έχεις καλλιτεχνικές ανησυχίες;…Έχεις κοινωνικές ανησυχίες;…
Έχεις, ακόμα καλύτερα, και τα δύο;…
Αν ναι, οπλίσου με τη ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ ή το κινητό σου και πάρε μέρος στην
Έκθεση φωτογραφίας της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ)
για την επέτειο των 40 χρόνων της!